Στο προπαρασκευαστικό έτος για το πανεπιστήμιο στην Αγγλία και ενώ είχε ήδη αποφασίσει πώς θα σπουδάσει graphic design η Δάφνη Λέων πέρασε μπροστά από μια αίθουσα όπου διδάσκουν βιβλιοδεσία. Η εικόνα την κέρδισε. Η κεραμική ήρθε αρκετά χρόνια αργότερα. « Ήδη από τα χρόνια των σπουδών είχα μια μανία να διευκρινίζω πως δεν είμαι καλλιτέχνης. Εμένα μου άρεσε να διπλώνω χαρτιά. Ακόμη και σήμερα το ότι δουλεύω με τα χέρια μου, αποτελεί για μένα το πιο συναρπαστικό και σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μου».

Η συνεργασία της με τον Jacquemus για το εστιατόριο «Oursin» στο Παρίσι ήταν αυτή που της απέφερε γρήγορα διεθνή δημοσιότητα αλλά κυρίως αποτέλεσε μια ευκαιρία για να ανακαλύψει μια άλλη πλευρά – πιο arty- της κεραμικής. « Για μένα το απαιτητικό σκέλος αυτού του project ήταν πως έπρεπε να σχεδιάσω και να παραδώσω τα πιάτα σερβιρίσματος του εστιατορίου. Ο κόσμος δεν το γνώριζε αυτό και οι δημοσιογράφοι δεν στάθηκαν εκεί. Εστίασαν στα “γλυπτικά” πιάτα που συμπλήρωναν τα εδέσματα στο τραπέζι». Η έμπνευση για αυτήν τη σειρά ήταν κάποια πιάτα του Πικάσο με ανάγλυφα ψάρια. «Αν προσπαθούσα να κάνω το ίδιο, θα ήταν απλά μια κακή αντιγραφή. Δεν τα σκέφτηκα ποτέ ως διακοσμητικά πιάτα σε έναν τοίχο. Η θέση τους ήταν πάνω σε ένα τραπέζι, δεν απέβαλαν ποτέ τον “χρηστικό” τους ρόλο. Μπορώ να τα φανταστώ σε ένα coffee table, μαζί με βιβλία. Δεν θα αποτελούσαν το centerpiece. Αναδεικνύονται καλύτερα μέσα από την αλληλεπίδραση με άλλα αντικείμενα».

Τη ρωτώ πως είναι στο σπίτι της. Απαντά πως είναι ένα πάντρεμα παλιού και μοντέρνου, με έπιπλα που είχε από φοιτήτρια, πολλά βιβλία, κεραμικά σκεύη από άλλους κεραμίστες- διαφορετικά το καθένα- και λουλούδια. « Δεν έχω γλάστρες, αγοράζω όμως πολλά λουλούδια από τη λαϊκή αγορά και αυτό θα είναι και το επόμενο γλυπτικό μου project. Θα κάνω κεραμικά βάζα με κάλλες. Την ιδέα μου την έδωσε η γιαγιά μου. Άλλωστε και τα πρώτα κεραμικά πιάτα που είδα στη ζωή μου, στο σπίτι της τα θαύμασα».